Tussen groen en rood vond ik mijn eigen kleur

Tussen groen en rood vond ik mijn eigen kleur

Deze blog gaat over identiteit en energie en het vinden van balans. Wat gebeurt er als je jarenlang probeert krachtiger, zichtbaarder of anders te zijn dan je natuur eigenlijk vraagt?

In deze blog deel ik hoe mijn reis tussen groen en rood mij leerde dat groei niet gaat over meer worden, maar over integreren wat er al is. Over energie bewaken, innerlijk leiderschap en kleur als spiegel van wie je werkelijk bent.

Groen als basis

Rood als richting

Ben je echt jezelf?

Of heb je jarenlang geprobeerd te passen in een hoek waarvan je dacht dat die je zou staan, maar die vooral zelftwijfel en frictie bracht?

Ik dacht lange tijd dat als ik maar genoeg mijn best deed, meer buiten mijn comfortzone trad, meer werd zoals ‘men’ leek te zijn, dat het dan ook voor mij zou kloppen. Ik leerde hoe ik anders moest zijn. Nam keuzes die me ver brachten, maar steeds verder van mezelf.

“Echt zichtbaar worden begint bij jezelf durven zijn.”

Ik bleef mezelf aansporen om meer te zijn dan ik was. Meer zichtbaar. Energieker. Vuriger. Meer doelen nastreven. Passie volgen. Alleen in actie. Alsof ik pas voldoende was wanneer ik groter werd dan mijn natuur. Alsof een rustige energie, diepzinnig, zorgvuldiger, stiller, naar mijn hart luisteren en samen doen niet genoeg zouden zijn. Maar ergens onderweg verliet ik mijn eigen ritme. Mijn lichaam gaf signalen.

In mijn persoonlijke krachtkleuren zit groen én rood, met groen als fundament. Rust en beweging. Diepgang én initiatief. Jarenlang leefde ik vooral vanuit rood, of probeerde ik dat.

Mijn energie is niet gemaakt voor continu rood. Ik leefde op adrenaline, terwijl mijn essentie groen is. Groen is niet alleen mijn persoonlijke kleurfamilie, het staat voor balans en harmonie, in relaties, in vitaliteit, in hoe je je beweegt in de wereld. Wat ik lange tijd niet zag, is dat ik dacht dat ik al groen leefde. In werkelijkheid leefde ik bijna voortdurend rood. Ik zette doelen, bewoog, ontwikkelde, bereikte. En het bracht me heel veel.

Rood heeft mij ver gebracht in mijn ontwikkeling. Het gaf me richting, lef, groei. Zonder rood was ik misschien veilig gebleven. Met rood durfde ik te handelen. Maar het kostte ook iets. Want rood zonder groen wordt forceren. Groen zonder rood wordt vermijden.

Ik ben van nature groen, dus mijn rood mag niet hard zijn. Mijn rood hoeft niet te zeggen: “Kom op, stel je niet aan.” Mijn rood mag zeggen: “Dit is goed voor ons. We gaan.” Dat is geen impulsiviteit. Dat is innerlijk leiderschap.

Lange tijd dacht ik dat ik moest kiezen: of rustig of uitgesproken, of harmonie of daadkracht. Dus compenseerde ik. Soms maakte ik mezelf roder dan ik me voelde, om te kloppen. Om serieus genomen te worden. Om niet te zacht te lijken. En op andere momenten dimde ik mijn rood weer, om veilig te blijven in mijn vertrouwde groen.

Tot ik begreep dat ik niets hoefde te compenseren. Ik hoef geen extra rood toe te voegen om voldoende te zijn. En ik hoef mijn rood niet te onderdrukken om mezelf te blijven.

Ik herschreef langzaam mijn interne verhaal. Niet langer: “Ik was ooit krachtig.” Maar: “Ik bouw mezelf opnieuw op. Stap voor stap.” Dat is stabiel rood. Rood in dienst van groen.

Het feit dat ik mijn energie wil bewaken, betekent niet dat ik minder ben geworden. Het betekent dat ik mezelf serieuzer neem. Rood bracht me waar ik moest zijn. Groen laat me blijven.

Rood is een continue onderstroom in mij. Die meer wil, beweging wil, expansie wil. Het past bij wie ik ben en is de kracht waardoor ik blijf streven en in beweging blijf. Ik heb het nodig, maar ik leer ook wanneer ik de rem mag aanraken. Want groei zit niet altijd in méér, maar soms juist in genoeg.

“Het mooiste palet ontstaat wanneer je leeft vanuit wie je bent, binnen én buiten.”

Vandaag leef ik anders.

Niet vanuit forceren, maar vanuit afstemming. Niet vanuit moeten, maar vanuit kloppen. Lagen die niet van mij zijn, mogen afvallen. Balans en harmonie zijn geen streven meer, maar een basis. Wat overblijft is rust, verbinding en de erkenning dat ik altijd al goed genoeg was.

Misschien is dat ook waarom mijn werk nooit alleen over kleur gaat. Het gaat over thuiskomen bij wie je bent. Over zichtbaar worden zonder jezelf te verlaten. Over leven en kleden vanuit jouw natuurlijke balans, waar de kleur die jou draagt je fundament is en de kleur die je uitdaagt richting mag geven.

Voor mij is dat groen als fundament en rood als richting. Voor jou kan die balans er anders uitzien.

“Kleur is geen doel op zich, maar een middel om afstemming, rust en authenticiteit tastbaar te maken.”

In een eerder blog deel ik hoe mijn persoonlijke krachtkleuren zich concreet vertaalden in mijn palet en werk. Lees hier verder over mijn kleurenreis.